Madrid, Barcelona, Valencia

1 yılı doldurmadan yeni bir yazı yazayım artık diyerek başlıyorum :)

Galiba gidemeyeceğim, ya iş yoğunluğundan iznim iptal olacak, ya vize alamayacağım, ya da başka bir şeyler çıkacak hissiyatıyla gitmeye karar verdiğim İspanya'ya aşık oldum! Çıkan binbir türlü engele (iznimin onaylandığından 4 gün sonra haberdar olmam, vize için ucu ucuna başvurmam, rezerve ettiğimiz biletlerin satılmış olması... daha gider bu.) rağmen inanılmaz keyifli bir tatil geçirdim.

En ucuz Avrupa şehirlerinden birine kalacak yer ayarlamadan, en pahalı uçak biletini alarak ve doğru düzgün araştırma ve ön hazırlık yapmadan 2 kız atladık gittik. Önce Madrid, sonra Barcelona, oradan Valencia, ve tekrar Madrid şeklinde rota planlayıp, 8 güne bir dolu macera sığdırdık. Madrid'de tarihi binalar, müzeler, paella ve gece hayatının tadını çıkardık. Barcelona'da Gaudi'ye doyduk, sangria'ları devirdik, plajda yürüyüş yaparken giyinik olmanın nasıl marjinal olabileceğini deneyimledik. Valencia'da denizin, El Carmen'in tadını çıkardık. Erasmus öğrencileri arasında eğlenmeye çalışmanın imkansıza yakın olduğu yaşa geldiğimizi farkettik.

Flamenko izlemeden dönmek olur mu? İstanbul'a geldiğinde gitmediğim Joaquin Cortez, şansımıza Madrid'de gösteri yapıyordu. Binbir çileyle bilet alıp izlemeye gittik. Çilemizin nedeni de internetten oturacağımız yeri göremememiz, bilet almaya Alcalla Nueva tiyatrosuna gittiğimizde, gişenin sadece akşamları 2 saat açık olduğunu öğrenmemizdi. Kapıdaki duyurudan (İspanyolca bilmediğimiz halde) yakındaki bir El Corte Ingles'te bilet satıldığını anlayabildik ve biletimizi aldık. Satan kızın, gösterinin ısrarla saat 22:00'de olduğunu söylemesine rağmen 20:00'de olduğunu farkettik ve gösteriyi izleyebildik. Ve buna değdi :)

En çok insanların kasmamasını sevdim! Zaten Akdeniz insanları, sıcakkanlılar hiç yabancılık hissetmedim. Bunun yanı sıra hiç tanımadığı biriyle kırk yıldır tanıyormuş gibi sohbet ediyor, flört safhasına gelinmişse de karşıdaki ilgilenmiyorsa kırılmıyor, bozulmuyorlar. Ya sohbet etmeye devam ediyor ya şansını başkasında deniyorlar. Kasım kasım kasılmalar, trip yapmalar, küsmeler yok. Neye bu kadar kasıyoruz ki İstanbul'da dedim. Bir insanla ayaküstü sohbet etmek, ya da ilgini belli etmek çok mu zor?

Yine gitmek istiyorum, mutlaka gitmek istiyorum!

Not: Bine yakın fotoraf çektin, koya koya üstteki fotoğrafı mı koydun demeyin, La Sagrada Familia'nın tepesinden bir Barcelona manzarasıdır kendisi :)

Sanayide Egzos Taktırmanın En Keyifli Aktivite Olması?

Artık mobilize bir insanım. Onun yanı sıra, sevgilisinden ayrılmış, iş değiştirmiş, ananesini kaybetmiş :( de bir insanım.

Her ay yazı yazma istikrarımı birtakım çalkantılarda sürdürmek istemedi canım. Bu arada bir dolu değişiklik oldu hayatımda. Ama kötü değişiklikleri ben nedense paylaşmak istemiyorum. Kendim de herkesin sadece dert anlatmasından ve güzel şeylerden bahsedilmemesinden baymışım da ondan herhal. İyi bir şeyler olsun da onları paylaşayım istedim.

"Eski" iş yerimde koşullarda anlaşamayınca resti çektim ve iş aramaya başladım. 2 ay sürdü bu dönem. Kendini garantiye almadan niye rest çektin dediler, bir iş bulmadan niye böyle bir çılgınlık yaptın diye tepki verenler oldu. Özellikle bir şey yapmadım, olaylar öyle gelişti. Ben de tercih etmezdim kendimi garantiye almadan işsiz kalma riskini göze almayı, fakat 1 yıl uğraşıp düzenleme yaptırmayınca, arada bir de kriz yiyip elim kolum bağlanınca, uzun süreli gerilimle bir yerde patladım ben de. Neyse ben iş aradım şirket yerime birini aradı derken, aynı zamana denk geldi ve ben bir üst pozisyonda istediğim gibi bir işe geçtim, o sırada yerime birini buldular :) İşsiz kalma kabusum böylece sona erdi. Ekip yöneteceğim bir işe geçerek de şeytanın bacağını kırmış oldum.

Çalıştığım yerde artık servisim olmaması beni araba almaya hem de onu kullanmak zorunda kalmaya mecbur etti! Başka türlü bu işi çözemeyecektim zaten. İkinci el Peugeot 206 marka bir arabam var şimdi. Aşığım kendisine :) Kah Tomtom Navigator hediye ediyorum yeni aşkıma, kah OGS alıyorum incesinden, kah krom egzos borusu seçiyorum. İlk araba sevgisi de ilk çocuk sevgisi gibi bir şey midir nedir, manyak oldum. Yaklaşık bir aydır hem bununla uğraşıyorum; satın almasıydı, kredisiydi, servisiydi, kaskosuydu... Hem de sabah akşam köprü geçiyorum arabayla. Tek başıma değil şimdilik. Eski sevgilim hem arabanın alınması ile ilgili tüm işlemlerde, hem de araba kullanımı hakkında kahrımı çekiyor bir aydır, gönüllü olarak sağolsun.

Şimdilik fena gitmiyorum. 2 hafta içinde trafik canavarıyla başbaşa kalacağım, bakalım nasıl olacak.

Sürme Obsesyonu Volume III - Kapadokya'da Atv Turu ve Zavallı Ağaç

Bayramları tatillere dönüştüğünde severim. Bayramlar tatile dönüştüğünde gitmeyi daha çok severim :) Bu sefer gidiş rotası Kapadokya idi. Tarih ve mistisizm yüklü parkurlarda 3 gün ve kilometrelerce süren yürüyüş. Gitmeyi severim. Yürüyerek gitmeyi daha çok severim :)

Havanın güzelliği -yağmursuz, açık, serin- verilmiş bir armağandı diye düşünüyorum. Bu kadar güzel geçeceğini tahmin etmemiştim. Ve doğaya karşı bu kadar dayanıklı olduğumu. Hiç bir detayı kaçırmamak için o kadar çok fotoğraf çektim ki, makinamla bütünleştim. Hem birbirimize yeni yeni alıştığımız için Kapadokya; tüm ayarlarını çözmek ve ona iyice aşina olmak için çok güzel denk geldi.

Başlıktan anlayacağınız gibi bisiklet sürme ve direksiyon derslerimi bir sentezle taçlandırma fırsatım oldu sevgili okurlar. İlk sefere rağmen hiç de fena değildim. Peri bacalarının arasında ve kızıl - toprak renkli yeşilli manzaranın tam içinde hız yapmak, doymadığım bir aktivite oldu. Keşke saatlerce sürseydi değil mi ya??

Geçirdiğim küçük kazanın mor izi bacağımda, aklım Kapadokya'nın dinginliğinde, bu bahar çok güzel geçsin :)

-Frenin altında yumurta varmış gibi düşün. -Çiğ mi haşlanmış mı?

On yılı aşkın süredir (tamı tamına 12) yıldır ehliyetim olmasına rağmen aktif kullanamıyorum. Arabam olmadığı için kullanmak zorunda da kalmadım ama içimde bir uktedir. Zaman zaman rüyamda görüyorum araba kullandığımı. Kendimi yüzerken gördüğüm gibi biri rahatlama sarıyor içimi.

Araba kullanmayı öğrenmek için ablama zaman zaman baskı yaptığım, beni çalıştırmadığı için küstüğüm filan olmuştur. Sonunda sevgilim beni direksiyon çalıştırmaya başladı, hem de kendi isteğiyle :)

Başlıktaki diyalog tamamen gerçektir :) Ani frenlerimden beyni sarsılan sevgilimin hafif fren yapmam için verdiği örnek alternatifleri; yumurtayı kırmadan veya kayısıyı pörtletmeden frene basmam yönündeydi. Yumurta örneği mantıksız geldi. Haşlanmış bile olsa soyulmuş değilse yine kabuğu kırılır ki ne kadar hafif basılırsa basılsın? Altındaki kayısıyı pörtletmeden frene basmak çok daha uygun geldi. Böylece sarsmadan fren yapmayı öğrenenebildim. Birazcık sağdan soldan mesafeleri, manevra yapmayı tecrübe ettim.

Bu arada fren yerine gaza basmak, içi koruma dolu bir aracın yanında (ben farketmedim bile!) adamlar işkillenene kadar kilitlenip kalmak, arkamdaki bir araca yol vermek için budanmış ağaç dallarının arasında arabayı durdurmak ve aslında yol verememiş olduğumu görmek (resmen çapraz durmuşum tek şerit yolda?) gibi faaliyetlerim de oldu, fakat tek çizik yok şimdilik :)

Havalar ısınsın bisiklet sürmeyi öğrenme maceralarıma geri döneceğim. Her şeyi yarım yarım öğrenmek ne kötü yahu?

Homeopati

Homeopati'den 3 yıl kadar önce, bu konuda ders almaya başlayan terapist bir arkadaşım sayesinde haberdar oldum. Geçtiğimiz hafta, Amerika'da yaşayan bu arkadaşım bir süreliğine Türkiye'ye geldi ve beraber 1,5 saatlik bir seans gerçekleştirdik.

Homeopati çok yüzeysel bir tanımla, kişiyi psikolojik ve fiziksel tüm yönleriyle ele alarak, yan etkisi olmayan doğal ilaçlarla tedavi eden bir disiplin. Homeopati vücudun kendi kendini iyileştirme yeteneği olduğuna inanıp bunu doğal bir tedaviyle ortaya çıkarır. Fiziksel hastalıkların temelinde yatan hem fiziksel hem psikolojik nedenleri tespit edip hem fiziksel hem psikolojik rahatsızlıkları tedavi eder.

Homeopati seansı doktor ve terapist görüşmesinin bileşimi gibi bir deneyim. Aklımda kaldığı kadarıyla seansta üzerinde durulan konular şöyle:

• Sağlık geçmişim. Çocukluktan itibaren geçirilen tüm hastalıklar. Aşılara tepki verilmiş mi, alerji var mı, hangi hastalıklar geçirilmiş, ilaçla mı tedavi olmuş?


• Ailenin sağlık geçmişi. Anne babanın geçirdiği hastalıklar. Büyükanne büyükbabanın sağlık sorunları. Vefat ettilerse nedeni.


• Libido seviyesi.


• Genel modla ilgili sorular. Enerji seviyesi günün hangi saatinde daha fazla? Uyku düzeni normal mi? Rüyalar hatırlanıyor mu? Açık hava mı kapalı yerler mi seviliyor? Güneşli mi yağmurlu havalar mı seviliyor? Kuru havalar mı nemli havalar mı seviliyor? gibi. Sevilen renkler hangileri? Mutlu ve mutsuz eden şeyler neler?


• Yeme alışkanlıkları. Ağırlıklı olarak neyle besleniliyor? Ara sıra aşerdiğin yiyecek var mı? Nefret ettiğin yiyecek var mı?


• Sonra psikolojik konular. Hangi durumlarda mutsuz hissediyorum, neden? vb.

İyi geldiği rahatsızlıklar, örnek olarak birkaçını buraya copy-paste yapıyorum; kaygı ve panik atak, mutsuzluk, depresyon, uykusuzluk, öfke patlamaları, sebebi bilinmeyen korkular, mevsim değişikliklerine karşı hassasiyet... Açıklanamayan ağrılar, tansiyon, eklem rahatsızlıkları, cilt problemleri, menapoz, adet düzensizlikleri, astım, mide-bağırsak rahatsızlıkları, kabızlık... gibi kendini bedensel düzeyde ortaya çıkaran rahatsızlıklar.

Daha önce terapiye gitmedim, ve hemen hemen her şeyimi bilen birisine bunları tekrar anlatmak garip geldi biraz :) Fakat beni rahatsız eden bazı fiziksel sorunlardan ve duygusal patlamalardan kurtulma düşüncesi hoşuma gitti :) Bakalım tedavi işe yarayacak mı?

Ankara Ankara Güzel Ankara :)

Doğumundan 23 yaşına kadar Ankara'da yaşamış biri olarak Ankara'yı çok severim. "Ankara'nın en güzel yanı İstanbul'a dönüşü ehuehuehu" diyen İstanbullulara "Ankara güzel de deniz yok :(((" diye ağlak ağlak konuşan İzmirlilere kıl olurum. Türkiye'nin ortasında karasal iklimin hüküm sürdüğü bir coğrafyada deniz olması gerekliliğini nerden çıkarıyorsunuz kuzum?! Üniversitede fazlasıyla karşılaştığım bu insan tipine aşk ve seyahat diliyorum. (bu da sktir git demenin kibarcası yeni öğrendim pek hoşuma gitti:)) Gidin kendi şehrinizde okuyun üniversitenizi o halde.. Ne kin biriktirmişim arkadaş, bir anda hepsini kustum :P

Bu haftasonu Ankara'daydım muhterem okuyucularım. Pek sık gidemiyorum ama ne zaman gitsem uzun süredir (yıllaar yıllar boyu) gitmemiş gibi hissediyorum. Halbuki şirketle beraber Anıtkabir gezisine gideli 1 yıl olmadı. Sanırım Ankara'da her zamanki ritüellerimi gerçekleştirmeden oraya gitmiş gibi hissetmiyorum.

Cuma öğleden sonra başlayıp pazar akşamüstüne kadar süren seyahatimiz pek verimli geçti. Sevgilimle 2. kez uzun yola çıkmanın yanı sıra, uzun zamandır görmediğim bir arkadaşımla akşam yemeği yeme ve müstakbel eşiyle tanışma, Ankara Kalesi'nin burçlarına çıkma, Çengelhan'da Rahmi Koç Müzesi'ndeki Henry Kupjack'ın Minyatür Odalar sergisini gezme, Oltu cağ kebabı yeme, Berceste'de mola verme, Cafe des Cafes'de biraz vakit geçirme, sevgiliyle bir BMW'ye nazar değdirip tamponunun kopup gitmesine sebep olma, canım okulum Hacettepe Üniversitesi Beytepe Kampusu'nu ziyaret etme ve ağaçların arasında dolaşma gibi kel alaka aktivitelerimiz oldu.

Gezinin enn sevdiğim kısmı Beytepe Kampusu kısmıydı. Nizamiyeden girer girmez gözlerim yaşardı. 11 yıl önce mezun olduğum, 4 yılımı geçirdiğim fakat üzerimdeki etkisi hayatımın sonuna kadar sürecek olan okulum... Herkes çok değişmiş olduğunu söylüyordu bir sürü yeni binalar yeni imkanlar vs. Ben çok değişmemiş gördüm ve hoşuma da gitti. Her şey de değişmesin bazı şeyler aynı kalsın isterim. Çocukluğumu geçirdiğim mahalle ve Beytepe gibi.

Sevgilimle seyahat etmeyi de seviyorum uzun yola gitmeyi sevdiğim gibi, bu da hoşuma gitti çok. Keşki kar yağıyor olsaydı ama o da başka sefere artık.

Kız buluşmaları forever :)

Kendi hemcinsleriyle çeşitli sebeplerle (haset, kıskançlık, yüzeysellik vb...) çok iyi anlaşamayıp erkeklerle daha rahat konekşın (?) kurduğunu ileri süren kadınlardan olmadım hiç. Nasıl daha iyi anlaşıyorlar bilmiyorum ki! Futbol hastası olmak, sürekli meme göt muhabbeti yapmak, duygulardan vs. hiç bahsetmemek bunun için gerekli altyapı olabilir belki? Evet süpper yüzeysel yaklaştım farkındayım. Ama kız muhabbetlerini hiçbir şeye değişmem!

Bu haftasonu eski işyerimden arkadaşım demek hafif kalıyor, çok sevdiğim kız arkadaş grubumla buluşacağım. Bir yenidoğan :)(twilight etkisi) vesilesiyle buluşacağız. Herkes artık farklı yerlerde ve kıtalarda çalışıp ikamet ettiği için çok sık biraraya gelemiyoruz, fakat her seferinde birkaçımızın hayatında köklü değişiklikler olmuş oluyor. Son havadisleri almak güzel olacak :)

Bu cumartesi maraton şeklinde beni bekliyor, yukarıdaki programa ilaveten en değerlilerimden birinin doğumgünü yemeği, sevdiğim başka bir tanesinin evlilik kutlaması var. Oradan da çıkınca belki İstanbul Tango okulunun yıldönümü kutlamasına geçer dans ederim, sabaha kadar sürecek nasıl olsa :) Geçen haftasonu yalnız ve mutsuz hissediyordum, bu hafta acısını fazlasıyla çıkaracağım gibi görünüyor :)

Rüyada Madonna Görmek

Bugün rüyamda Madonna'yı gördüm. Uzuun bir rüyaydı ve uyandığımda her detayı hatırlıyordum. Bu rüya; ilkokul çağında Michael Jackson'la çatılarda dolaşarak hem dansedip hem dengede durmaya çalıştığımız rüya ve üniversite çağında Lenny Kravitz'in bana yazdığı ama herkese yazdığını öğrendiğim için yüz vermediğim rüya ile birlikte celebrity rüyaları kategorisinde ilk üçe girmeye hak kazandı :)

Madonna ile nasılsa kankayız ve ortamda Madonna ile samimi olmamı çok cool bulan ve kendi karizması puan kaybeden amatör müzisyen bir delikanlı var. Madonna ile tanışmasını sağladığım için bana minnettar olduğunu hissediyorum.

Madonna'nın üzerinde deri sahne kıyafetleri var. Beraber bir bahçeye iniyoruz, birazdan gidecek, veda zamanlarımız. O zamana kadar metanetini korumuş olan ben, tam gideceği sırada fan moduna giriyorum ve "N'ooolur kendine ait bir şey ver bana herhangi bir şey!" diyerek hafif bir histeri krizine tutuluyorum. Bileğine doladığı 3 küçük bandanadan yeşil renkli olanını ve karışık renkli olanını bana veriyor. Siyah olan 3.sünü bana verecek mi sabırsızlandığımı çaktırmamaya çalışarak bekliyorum (renkleri kafamda sonradan tamamlamış olabilirim). Bir süre sonra onu da veriyor.

Tam gitmeden önce demir çitlerle çevrili 2 m2 genişlinde bir alana bakarak, tanıdık birine rastlamışçasına gülerek konuşmaya başlıyor. Ne var orada diye soruyorum, dikkatli bakmamı söylüyor. Önce sarı ipek bir eşarp görüyorum havada sallanan, üstünde küçük kahve desenler var puantiye gibi. Arkasında belirsiz bir silüet görüyorum, sonra netleşiyor. Profilden eski Yunan ya da Mısır prenslerine benzeyen güzel bir erkek yüzü, fakat altalta iki burnu var. Vücudunun kalanı netleştikçe, Miyazaki'nin animasyonlarındaki ürkütücü fakat iyi niyetli yaratıklara benzediğini görüyorum. Bambaşka bir dünyaya kapı açılmış ve bundan sonra o yaratıkları ben de görebilecek gibi hissediyorum, belki bana verdiği bilek bantlarının arkasında bile! Rüyam bu küçük mutluluk ve yenilik hissiyle bitiyor.

Google'da arama yaparken yukarıda da resmini gördüğünüz bu kitaba rastladım. Bir de şu siteye: Madonna Dreams. Yalnız değilmişim :)

Dırdır Etmeden ve Biriktirip Patlamadan Kendini İfade Edebilme Sanatı

Şu an bu sanat dalında usta birisinden ders almaya ihtiyacım var kesinlikle!

Her konuyu ıncık cıncık atomlarına kadar analiz eden birisinin isteklerini neden - sonuç ilişkisi kurmadan, tüm detay ve olasılıklarıyla ele almadan ve her şeyi dünyaalar kadar önemli hale getirmeden sadelikle ve krize yol açmadan ifade etmesi ve sorunları çözmesi mümkün müdür? Bunu da uyumlu karakterini pasiflik sınırlarına itmeden yapması gerekiyor tabii.

İletişim zor iş.. Gittikçe de zorlaşıyor!

BBBK (Bisiklete Binmeyi Bilmeyenler Kulübü)

Başlık Bankacılık Denetleme Düzenleme Kurulu gibi kallavi oldu ama alakası yok :)

Merhaba. Ben Marie. Bisiklete binmeyi bilmiyorum :( Terapi ortamımı da yarattım tam oldu :) Benim büyüdüğüm ortamda kız çocuklarının bisikleti olmazdı. Yardımcı tekerlekli bir bisiklete binme eğitimi alamadım. Kuzenlerimin birkaç öğretme girişimi de bisikletten düşmemle son bulunca bisiklete binmeyi bilmeyen biri olarak kalakaldım. "Bisiklete binmek gibi, asla unutmazsın" deyimi bana bir şey ifade etmedi. Bu kulüpten çıkmak istiyordum için için, ama girişimde de bulunmuyordum.

Bir haftasonu kaçamağında Büyükada'da cesaretimi toplayıp denemeye karar verdim. Sevgilim iki saatte öğrenebileceğimi söylediğinden bu cesareti kendimde bulabildim. Herkes bisiklete biniyor, her yerde bisiklet kiralanabilecek yerler var, en güzeli de bir dolu sote sokak var! Hafif eğimli bir sokakta ben denemelere başlıyorum. Nasıl oluyorsa, her turda sokağın bir ucundaki küçük kavun büyüklüğündeki taşa, dönüşte de sokağın diğer ucundaki süpürge sapından kalınca bir direğe çarpmayı becerebiliyorum. İsabetim sağlam :) İki saatlik pratikten sonra gerçekten de tingir mingir gitmeyi beceriyorum! Sevgilimin söylediğine göre bisiklete binmeyi öğrenmiş bulunuyorum, tek yapmam gereken pratik yaparak ustalaşmak. Bir de ters tarafa değilde hedeflediğim yere gidebilsem..

Gossip Girl Milongada :)

Şimdiye kadar gittiğim milongalar arasında en kötüsü hangisi bilemem ama son aylarda gittiğim en kötü milonga Hilton havuzbaşı milongası.

Geçen yıl bir iki kere niyetlenip havanın kapalı olması veya başka bir program çıkması gibi nedenlerle gidememiştim. Bir çarşamba akşamı yanımda da en sevdiğim kırmızı dans ayakkabılarım var, haydi Hilton'a milongaya gidelim diye partnerimi gaza getirdim.

İlk defa bir milongada dansedesim gelmedi. Katılımcıların dans kalitesinin çok düşük olmasının yanı sıra (olabilir normal) ses sistemi cızırtılı, dj şarkı seçerken mouse seslerini duyuyoruz, ses kirliliği had safhada. Bir saat takılıp şaraplarımızı içip kalktık. Tango hayatımda hiç dansetmediğim bir milongaya katıldım ilk kez, müteessirim :P Bir daha gideceğimi hiç sanmıyorum o milongaya. Point'in nezih ortamını ve Tangojean'in sıcaklığını şimdiye kadar tutturabilen bir milongaya rastlamadım İstanbul'da.

Tango DJ'liği zor zenaat mirim.

3 akşam müzik yaptın da Dj mi oldun derler adama :) Olsun desinler, Tango Dj'i olduğumu düşünmek hoşuma gidiyor :) Öyle kolay bir iş de değil hani. Bir liste oluşturmak için günlerce uğraşmak gerekiyor. Parçalara hakim oldukça ve liste hazırlama konusunda pratik yaptıkça bu süre azalıyor.

Tango müzikleri hakkında çok kısaca özet bilgi geçmek istiyorum, nesi bu kadar zormuş anlaşılabilsin diye. 3 tür tango müziği var, bunlar, tango, vals ve milonga. Milongalarda çalınacak müzikler "tanda" denilen 3 veya 4 parça içeren bölümlerden oluşuyor. Tandalarda seçilen müzikler ya aynı bestecinin olmalı, ya aynı orkestranın çaldığı parçalar olmalı, veya aynı hissi vermeli. Tandaların sıralaması da değişebiliyor, benim tercihim Tango-Vals-Tango-Milonga sıralaması. Tandalar Dj'in tercihine göre 3 veya 4 parçadan oluşabiliyor ama bunlar listede standart olmalı. Mesela valsleri 3 parçalık tandalara yerleştirdiysek, liste boyunca 3 parça olmalı ki dansedecek kişiler kendini buna göre ayarlasın, dansa ne zaman kalkacaklarını, kiminle kaç parça dansedeceklerini bilebilsinler. Tandaların arasında da tango dışı bir müzik çalınır ki o tandanın bittiği anlaşılabilsin.

Bir milonga listesi 4,5 - 5 saat sürecek şekilde oluşturulmalı. bu da yaklaşık 100 parça demek. Oluşturulan liste de olduğu gibi kullanılamıyor, kitlenin enerjisine, o anki moduna göre milonga esnasında parçaların sıralamasını değiştirmek veya farklı parçalar ekleyip çıkarmak gerekebiliyor. Yani liste hazırlayınca işimiz bitmiyor, milonga boyunca mixer'ın başında durup tizleri basları ses düzeyini ayarlamak gerektiği gibi halkın da nabzını tutmak gerekiyor :) Düşünün ki bir dolu zaman ve emek harcıyorsunuz, en sevdiğiniz müziklerden liste oluşturuyorsunuz, ve dansetmeye pek fırsatınız olamıyor! Gerçekten zahmetli bir iş. Ama tüm yorgunluğuna rağmen insanların en güzel müziklerle kendilerini dansa bıraktığını ve gecenin sonuna kadar durmaksızın dansettiklerini, iyi vakit geçirdiklerini görmek çok güzel bir his :)

Çok sık olmasa da Tango Dj'liği yapmaya devam edeceğim. Belki ayda bir periyodik olarak yapacak enerjiyi kendimde bulurum kim bilir :)

Sıra Dışı Yaşam Becerileri?

Başka şehirde yaşayan annem ve babam, her yıl bir kereliğine İstanbul'a geliyorlar ve bizde birkaç hafta geçiriyorlar. Aile saadetini ve o rahatlığı özlemiş olduğumuzdan, çocukluğumuza dönüyoruz bir süreliğine. İşten eve geldiğimizde anneciğim yemek hazırlamış, babacığım alışveriş yapmış... Çamaşırlar yıkanıyor, evdeki küçük tefek tadilatlar yapılıyor vs. Evde bir bayram havası anlayacağınız :)

Dün akşam, evde Türk dizisi izleniyordu sıkıldım, elimde sürükleyici kitap da yok. Ulusal Kalite Kongresi'nde dağıtılan Sıra Dışı Yaşam Becerileri kitabı gözüme ilişti, okumaya başladım. Beni tanıyanlar bilirler (ne kadar beylik bir laf bu da) kişisel gelişim kitaplarına ve gurulara antipatim var. Böyle hayatı çözdüm bitirdim ben sonsuz bir huzur içinde yaşıyorum yüz ifadeleri itici ve sahte geliyor. Gerçek huzuru bulmuş guruları tenzih ederim :D

Bir süredir iş motivasyonum düşük, bir şey üretmiyormuş gibi hissediyorum. Belki bu kitabın faydası olur diye düşündüm. Kitabın yazarı Melih Arat kitabı eğlencelik değil, uygulamaya yönelik yazdığını belirtiyor ve yaşanmış örnekler anlatmaya başlıyor. Başlarda anlattığı bir hikayenin özeti: kadın ve erkek birlikte olmaya başlıyorlar, bir süre sonra kadın erkeği terkediyor, erkek kadını sürekli arıyor mesaj gönderiyor ama kadın cevap vermiyor. Erkek yılmıyor, farklı bir şey yapması gerektiğinin farkında. Kadına bir kutu çikolata gönderiyor, kadın kutuyu açınca bir de ne görsün? Çikolataların yarısı yenmiş ve kutuda bir not: "hepsini denedim, senin gibi tatlısını bulamadım." Kadın bundan çok etkileniyor, erkeğe geri dönüyor, nişanlanıyorlar. Ben dünden beri buna gülüyorum kıs kıs. Aman ne yaratıcı, adam bir kutu çikolatayı mahvetmiş diyerekten. Diğer yaratıcılık örnekleri de, yapılması istenen uygulamalar da pek parlak gelmedi.

Neyse kitabı okumaya devam edeceğim, bakalım iş motivasyonum artacak mı, bir kitap okuyacağım hayatım değişecek mi? Emeğe saygısızlık etmek istemiyorum ama, ilk izlenimlerim böyle. Pek çok insan da bu yöntemden faydalanmış olabilir tabi. Okuyalım görelim... Kuru kuru bitirmeyeyim bu yazıyı, kitabın başında güzel bir Pablo Neruda şiiri var, onu paylaşayım:

Yavaş Yavaş Ölürler

Yavaş yavaş ölürler
Seyahat etmeyenler.
Yavaş yavaş ölürler
Okumayanlar, müzik dinlemeyenler,
Vicdanlarında hoşgörüyü barındıramayanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Alışkanlıklarına esir olanlar,
Her gün aynı yolları yürüyenler,
Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler,
Elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile
girmeyenler,
Bir yabancı ile konuşmayanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Heyecanlardan kaçınanlar,
Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı
görmek istemekten kaçınanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Aşkta veya işte bedbaht olup yön değiştirmeyenler,
Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,
Hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin dışına
çıkmamış olanlar

Pablo Neruda

Tango ile dolu bir hafta sonu

Tango öğrenmeye başlayalı 1,5 yıl oluyor. Tango, hayatıma soktuğum en güzel şeylerden biri, şu aralar en çok keyif aldığım ve vakit ayırdığım aktivite.

Cumartesi günü, ilk ders almaya başladığım Tangojean dışında ilk kez bir gösteriye çıktım. Balıklı Rum Hastanesi Geriatri Servisi'nde. Burada annesi tedavi gören çok tatlı bir kadın sayesinde gösteri planlandı. Üzüntü duyduk orada kalan insanların durumlarına. Kimi alzheimer, kimi felçli, yatağa bağımlı insanlar... Kendi başımıza gelmez zannediyoruz ama her an biz veya yakınlarımız bakıma muhtaç hale gelebiliriz. Bunu da aklımızın bir kenarında tutmamız gerekiyor bence, her şeyi kendimize dert ederken.

Gösteride, 3 parçada dansettik, bir tango, bir vals bir de Türkçe tango. İzleyicilerin çok hoşuna gitti, bir haftadır bunu bekliyorlarmış heyecanla. Monoton hayatlarına en ufak bir değişiklik bile renk getirebiliyor demek ki. Bu vesile ile, 90 yaşında, gençliğinde çok iyi danseden bir beyefendi ile de dansetme imkanım oldu. Tekrar gelin dilekleriyle uğurladılar bizi, hayatlarına en ufak bir renk katabildiysek ne mutlu bize :)

Cumartesi akşam ise, Dalyan Club'a milongaya gittik. Burada her cuma Tango Encuentro dans okulunun düzenlediği workshop ve milonga yapılıyor. Bu haftasonu, dünyaca ünlü tango ustaları Sebastian Arce ve Mariana Montes'in workshop ve gösterileri vardı. Workshop'larına katılamadım ama, milongaya katıldım ve kendilerini canlı izledim, çok güzel bir deneyimdi. O akşam çok kalabalık olmasına ve kısıtlı alanlarda dans edebilmemize rağmen uzun süredir en keyifle dansettiğim milonga oldu.

Pazar günü ise daha önemli bir işim çıkmadığı sürece her pazar katıldığım İstanbul Tango'nun pratiğine katıldım. Yine yeni birşeyler öğrendim ve dansımda düzeltilecek detaylar çıktı. Bedenim yorgun ama stresten arınmış bir şekilde yeni bir haftaya başladım. Bu tango öğrenme macerası hiç bitmeyecek sanırım :)